Deze week kwam het VU mc in Amsterdam in het nieuws. Voor de opnames van een nieuw televisieprogramma van Eyeworks waren patiënten bespied door robotcamera’s. Niet alle gefilmde mensen waren ervan op de hoogte dat ze gefilmd werden en dat medewerkers van Eyeworks konden meeluisteren met wat ze vertelden aan artsen of aan elkaar. Ik vind dat een zeer kwalijke zaak.

Natuurlijk kun je stellen dat privacy niet meer bestaat in deze tijd waarin de levens van anderen zichtbaar en te volgen zijn via social media als Twitter en Facebook. En dat de meeste mensen niks te verbergen hebben en het vast niet erg vinden om gefilmd te worden. Sterker nog: dat mensen graag op tv willen komen, zelfs als dat in de context van ziekenhuis en aandoeningen is.

Veilig voelen

Maar daar tegenover stel ik dat je je als mens in tijden van nood (want wie gaat voor zijn plezier naar het ziekenhuis) veilig moet kunnen voelen in de hulpverlening. We gaan ervan uit dat je in de spreekkamer van een arts vrij kunt praten en dat wat je daar vertelt in vertrouwen, daar ook blijft.

Eyeworks kan wel zeggen dat al het materiaal wordt vernietigd als iemand niet instemt met het uitzenden ervan. Maar dat neemt niet weg dat mensen zonder dat ze het weten zijn gefilmd. Niet voor de veiligheid, maar voor commercieel gewin. Wie weet hebben stagiairs zitten giebelen om die ene man met zijn rare tumor, of om dat dikke meisje in een onflatteuze positie op de behandeltafel. Daar moet je je geen zorgen om hoeven te maken in het ziekenhuis.

Schone onderbroek

Vroeger kreeg je van je moeder het advies om een schone onderbroek aan te trekken elke dag, voor als je wat overkwam en je naar het ziekenhuis moet. Daarmee bedoelde ze niet voor als je stiekem werd gefilmd door Eyeworks.