Super?

Column JumboVanuit huis werken heeft een handig voordeel. Je kunt je eigen uren indelen. Zo kom ik vaak overdag in de supermarkt, een vrij groot filiaal van Jumbo aan een pleintje met verder een zelfstandige DA-drogist (nee, niet failliet), een budgetkapper, bloemenzaak met Hollandse hits en een toko met een bijzonder beperkt assortiment.

Tussen negen en vijf is de supermarkt het domein van ouderen, moeders met baby’s oppasoma’s en een grote groep loslopende tieners die in de lunchpauze kaasbroodjes en energy drink komen kopen. De pauze anno 2016 is enorm lang. Tussen twaalf en twee lopen tientallen groepjes berugzakte scholieren van het nabijgelegen ROC door de paden vol lekkers.

De gratis blokjes kaas en worst haalt het personeel rond die tijd weg. Tegen zulke hordes klanten valt niet op te trakteren. Kom je na de middag dan is er niets meer te snaaien in de winkel. Altijd jammer. Om de onafzienbare stroom jeugdige klanten snel te helpen, heeft Jumbo twee scholierenkassa’s ingericht. Daar moet de jeugd aansluiten om zo snel mogelijk met bladerdeegsnack en vloeibaar pepmiddel de zaak uit te zijn.

Het was druk in de winkel en zonder rollator, buggy of rugzak viel ik behoorlijk uit de toon. Mogelijk door mijn blote benen. Het is buiten nog niet zo warm als het eruitziet door het raam, een valkuil op werkdagen dat je als zzp’er de deur niet uit komt, maar die twee minuten lopen naar de winkel moest wel lukken zonder panty onder de jurk. Achteraf een bijzondere keuze, zo onder de winterjas, maar goed: het is voorjaar, toch?

Bij deze Jumbo moeten klanten hun groentes en fruit nog gewoon wegen en er zelf een bonnetje op plakken. Een oude mevrouw met rollator was me net voor bij de enige nog werkende weegschaal. Drie tomaten in een plastic zakje. Voor de lunch? Op haar gemak, en daarmee bedoel ik: tergend traag, tikt mevrouw op de knop voor het fruit. Hoewel ze strikt genomen gelijk heeft en tomaten eigenlijk fruit zijn, is dat toch niet de juiste rubriek voor de liefdesappeltjes. Ik heb weinig zin om te wachten tot de dame het zelf doorheeft en zeg: “Mevrouw, de tomaten staan bij de groenten, niet bij het fruit.” Ze kijkt niet op of om, maar tikt wel op de knop voor het hoofdmenu, dan op de groenten en tot slot op de tomaten. Bon uit automaat, sticker op zakje, en weg is de senior. Graag gedaan mevrouw, denk ik. Vroeger, toen zeiden we nog wel eens wat aardigs als iemand ons hielp. Tijden veranderen. Toen de oude vrouw naar de scholierenkassa’s sjokte, hield ik mijn mo

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *